Η ομιλία της Προέδρου Χριστίνας Σκαλούμπακα

«Σήμερα 8 Μάρτη 2019 η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας απευθύνει θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό σε όλες τις εργαζόμενες και τις άνεργες, τις αυτοαπασχολούμενες της πόλης και της υπαίθρου, στις νέες μητέρες, στις φοιτήτριες, στις συνταξιούχους, στις μετανάστριες και τις πρόσφυγες. Στέλνει τη διεθνιστική της αλληλεγγύη στις εργαζόμενες σε όλο τον κόσμο που βιώνουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση, τον πόλεμο, την προσφυγιά. Στις γυναίκες των λαών της Ασίας, της Αφρικής, του γειτονικού λαού της Τουρκίας, που παρά τους μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης, βιώνουν κραυγαλέες διακρίσεις με βάση το νόμο και τα έθιμα.

Η μέρα αυτή είναι αφιερωμένη σ’ αυτές τις γυναίκες και στους αγώνες τους.

Είναι αφιερωμένη στην απεργία των εργατριών της Ν. Υόρκης το 1857, στους μεγαλειώδεις αγώνες των εργαζόμενων γυναικών, που διεκδικούσαν ίση αμοιβή με τους άνδρες συναδέλφους τους, μείωση των ωρών εργασίας και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Η 8η Μάρτη είναι σύμβολο αγώνα, που καθιερώθηκε πριν από 109 χρόνια (το 1910), μετά από πρόταση της σοσιαλίστριας Κλάρας Τσέτκιν.

Οι αγώνες των εργατριών που σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της, διεκδικώντας το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα της ψήφου, φωτίζουν και σήμερα την ανάγκη της οργάνωσης και πάλης των εργαζόμενων και άνεργων γυναικών.

Η 8η Μάρτη αφορά όλες εμάς που βιώνουμε τη σημερινή βαρβαρότητα.

Αφορά όλες τις γυναίκες που εργάζονται ανασφάλιστες, με μερική απασχόληση, με ολιγόμηνη σύμβαση, χωρίς κανένα δικαίωμα σε άδειες μητρότητας και επιδόματα, με τις λεγόμενες ευέλικτες εργασιακές σχέσεις.

Αφορά όλες τις γυναίκες που περιπλανιούνται μεταξύ μακροχρόνιας ανεργίας και εργασίας με ημερομηνία λήξης, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Η 8η Μάρτη αφορά όλες τις γυναίκες που δεν μπορούν να αποφασίσουν ποτέ και αν θα γίνουν μητέρες, αφού η μητρότητα στήνεται στο απόσπασμα από το κράτος και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Και ας χύνει κροκοδείλια δάκρυα η κυβέρνηση για τη μείωση των γεννήσεων και τις δημογραφικές εξελίξεις.

Η 8η Μάρτη αφορά όλες τις γυναίκες που ασφυκτιούν στο μαγαζί ή στο χωράφι λυγίζοντας από τα βάρη των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών.

Όλες αυτές που είναι αναγκασμένες να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για τις ανάγκες της οικογένειας και των παιδιών τους.

Αφορά τις νέες γυναίκες, τις φοιτήτριες που σπουδάζουν με κόπους και θυσίες, χωρίς να ξέρουν πότε και αν θα βρουν δουλειά στο αντικείμενό των σπουδών τους ή με ζουν με την ανασφάλεια της μετανάστευσης στο εξωτερικό.

Αφορά όλες τις συνταξιούχους που δεν αντέχουν να μετρούν συνεχώς απώλειες στις συντάξεις, που αγωνιούν πως θα τα βγάλουν πέρα κάθε μήνα, πως θα καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες τους σε φάρμακα και εξετάσεις, πως θα στηρίξουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Η 8η Μάρτη αφορά όλες τις μετανάστριες και τις πρόσφυγες που ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους μαζί με τα παιδιά τους για να γλυτώσουν την κόλαση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της φτώχειας. Και ας εμφανίζεται προκλητικά η κυβέρνηση ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων τους, τη στιγμή που συμμετέχει στις επεμβάσεις ΝΑΤΟ και ΕΕ, που αιματοκυλούν τους λαούς, τη στιγμή που διατηρεί τα κολαστήρια στη Μόρια και αλλού.

Αφορά τις γυναίκες που βιώνουν τη βία στην οικογένεια ή στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά στερούνται τα αναγκαία μέτρα κοινωνικής στήριξης από το κράτος για να φύγουν και να γλυτώσουν από μια βίαιη σχέση.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Αυτή τη σκληρή πραγματικότητα ζουν οι γυναίκες, όχι μόνο στην Ελλάδα που πέρασε 8 χρόνια κρίσης, αλλά και οι γυναίκες στις ΗΠΑ, τη μεγαλύτερη οικονομία παγκόσμια.

Οι ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών σε όλη την ΕΕ σκοντάφτουν στην πολιτική που ακολουθούν πιστά όλες οι κυβερνήσεις, όπως και η ελληνική, ανεξάρτητα αν έχουν «νεοφιλελεύθερο» ή δήθεν αριστερό, είτε και ακροδεξιό πρόσημο.

Καλούμε τις γυναίκες να σκεφτούν: Σήμερα στον 21ο αιώνα η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας είναι τεράστια.

Γιατί, όμως, συνεχώς μειώνονται οι θέσεις εργασίας στη βιομηχανία, στα μεγάλα εμπορικά κέντρα, αντί να μειώνονται οι ώρες δουλειάς, με σταθερό ωράριο εργασίας και με αυξήσεις στους μισθούς για όλες και όλους;

Γιατί μια θέση εργασίας μοιράζεται σε 2-3 ανθρώπους με προγράμματα, αντί να έχουν όλες και όλοι μια σταθερή εργασία, με βάση το αντικείμενο των σπουδών τους;

Γιατί υπάρχουν εργατικά ατυχήματα εργαζόμενων γυναικών και ανδρών στους Δήμους, στα εργοστάσια, στα ξενοδοχεία και αλλού, αντί για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού;

Γιατί να τρέχουμε σαν το Βέγγο για να προλάβουμε τις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις, αντί να έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο που θα τον αξιοποιούμε δημιουργικά, ενώ ταυτόχρονα θα μπορούμε να συμμετέχουμε και στην κοινωνική δράση;

Σας καλούμε να σκεφτείτε:

Όσοι υπόσχονται ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας στη «μεταμνημονιακή εποχή» ή στην ανάπτυξη «που τους χωράει όλους». Όσοι πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ…

  • Θα επαναφέρουν το επίδομα τοκετού σε όλες τις γυναίκες;
  • Θα καταργήσουν την νυχτερινή εργασία των γυναικών στη βιομηχανία;
  • Θα μειώσουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 55 χρόνια για τις γυναίκες και στα 60 χρόνια για τους άνδρες; Στα 50 και 55 για όσες και όσους εργάζονται σε Βαρέα Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, με αξιοπρεπής συντάξεις;

Όχι. Γιατί η ανάπτυξη με κριτήριο τα κέρδη των μονοπωλίων πατάει πάνω στα ερείπια των δικών μας τσακισμένων δικαιωμάτων, ενισχύοντας τη γυναικεία ανισοτιμία.

Για να αυξάνουν τα κέρδη των επιχειρηματικών κολοσσών και να βελτιώνουν τη θέση τους στην κούρσα του ανταγωνισμού, ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τις γυναίκες εργαζόμενες.

Η ΟΓΕ καλεί τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου να μη συμφιλιωθούν με μια ζωή γεμάτη υποχρεώσεις, με «ίσες ευκαιρίες» αντί για σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα για όλες και όλους.

Να απορρίψουμε το μονόδρομο μιας ζωής με ευκαιριακά «επιδόματα» και κουπόνια, με την αγωνιστική μας στάση και τη διεκδίκηση για τις σύγχρονες ανάγκες μας. Έτσι τιμάμε σήμερα το αγωνιστικό μήνυμα της 8ης Μάρτη.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας έγινε μεγάλη προσπάθεια από φεμινιστικές γυναικείες οργανώσεις, από τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, καθώς και από πολιτικές δυνάμεις να θολώσουν το σύγχρονο μήνυμά της. Να θολώσουν τις πραγματικές αιτίες και τους πραγματικούς υπεύθυνους για τη σκληρή πραγματικότητα των γυναικών του καθημερινού μόχθου.

Όλοι μαζί προτείνουν στις γυναίκες να ενωθούν «ενάντια στους άντρες – καταπιεστές», για να βγάλουν λάδι τους εκμεταλλευτές του μόχθου ανδρών και γυναικών, για να βγάλουν λάδι την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις.

Όλοι μαζί βγάζουν φεμινιστικά καλέσματα ενάντια στο «συντηρητισμό», στο σεξισμό, στη βία, για να αθωώσουν την σάπια εκμεταλλευτική κοινωνία που γεννά τη βία, το ρατσισμό, τις κοινωνικές διακρίσεις, τις αντιδραστικές απόψεις για την κοινωνική θέση της γυναίκας. Την ίδια στιγμή δε βγάζουν άχνα για την απουσία κρατικών υποδομών πρόληψης και προστασίας των κακοποιημένων γυναικών.

Καλούν τις γυναίκες να σταματήσουν στις 8 Μάρτη την εργασία και να απέχουν από τις οικογενειακές υποχρεώσεις, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο να συμβιβάζονται με την εργασιακή ζούγκλα και με το σμπαράλιασμα της οικογενειακής, προσωπικής ζωής, με την απουσία κοινωνικών υπηρεσιών.

Το φεμινιστικό τους μήνυμα είναι περισσότερες γυναίκες στα όργανα που παίρνουν οικονομικές, πολιτικές αποφάσεις.

Η ΟΓΕ παλεύει για να γίνει πιο μαζική η συμμετοχή των γυναικών του καθημερινού μόχθου στους συλλόγους και τις ομάδες της, στα εργατικά σωματεία, στις ενώσεις αυτοαπασχολούμενων, στους αγροτικούς συλλόγους, στην κοινωνική δράση.

Όμως βάζουμε το ερώτημα: Η συμμετοχή ποιων γυναικών χρειάζεται να ανέβει;

Όλο και πιο συχνά αναδεικνύονται γυναίκες ως μέτοχοι – στελέχη επιχειρήσεων, όπως και στην Ευρωβουλή, στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο, στις περιφερειακές και δημοτικές διοικήσεις, που έχουν διακριθεί για τα αντιλαϊκά «έργα και ημέρες» τους. Έχουν διαπρέψει για την ικανότητα να χειραγωγούν τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των γυναικών.

Αλήθεια, γυναίκα δεν είναι και το μεγαλοστέλεχος της γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ που στέλνει ραβασάκια στις εργαζόμενες να χαμογελάνε στους πελάτες γιατί έχουν το προνόμιο να παίρνουν μισθό 300 ευρώ το μήνα;

Τι κοινό έχουν αυτές οι γυναίκες με τις εργαζόμενες, τις άνεργες, τις συνταξιούχους, τις φοιτήτριες;

Κανένα!

Η ΟΓΕ καλεί κάθε γυναίκα να μην ανεχτεί να λερώνεται το σύγχρονο μήνυμα της 8ης Μάρτη από όσους και όσες έχουν βάλει την υπογραφή τους στο αντιλαϊκό, αντεργατικό οπλοστάσιο. Να μην επιτρέψουμε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας να γίνει «πλυντήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όπως και των προηγούμενων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, που τη ντύνουν με το δήθεν προοδευτικό μανδύα της ισότητας των φύλων.

Τίποτα δεν μπορεί να ξεπλύνει το αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο που διατηρεί η κυβέρνηση και δίνει αέρα στα πανιά των επιχειρηματικών ομίλων να απολύουν εγκύους. Που διαλύει τις ζωές μας με τα σπαστά και ακανόνιστα ωράρια, με την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, για να μην έχουμε τον ελάχιστο χρόνο να τον αφιερώσουμε στις οικογένειές μας, στους φίλους μας, στα ενδιαφέροντά μας, στην κοινωνική δράση. Την ίδια στιγμή τις αυταπασχολούμενες τις καταπίνουν οι επιχειρήσεις μεγαθήρια.

Αυτή είναι η περιβόητη «συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», το αντιλαϊκό όχημα της ΕΕ που κατακερματίζει τη ζωή μας. Γιατί η ΕΕ, η σημερινή κυβέρνηση αλλά και κόμματα της αντιπολίτευσης, διακεκριμένα για τις υπογραφές τους στα μνημόνια διαρκείας, βάζουν στόχο να αυξηθεί ο αριθμός των εργαζόμενων γυναικών. Αλλά φέρνουν σε αντιπαράθεση το δικαίωμά μας στην εργασία με την κοινωνική προστασία της μητρότητας.

Δεν τους έπιασε ο πόνος για να ανακουφιστεί η γυναίκα της λαϊκής οικογένειας, να έχει μια ζωή όπως της αξίζει το 2019. Δεν έχουν πρόθεση να απαλλάξουν τη μισθωτή και αυτοαπασχολούμενη γυναίκα από το βάρος της φροντίδας των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑΜΕΑ, του νοικοκυριού που πέφτει στις πλάτες μας.

Εξακολουθεί να είναι ουσιαστικά ατομική υπόθεση ό,τι θα έπρεπε να είναι κοινωνική υποχρέωση και ευθύνη. Αφού η κρατική προστασία είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες και αποτελεί ένα «ελάχιστο» δίχτυ για την εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Απλώς επιδιώκουν να μοιράσουν τις οικογενειακές υποχρεώσεις ανάμεσα στους συζύγους, για να περιοριστεί η απουσία της γυναίκας από την εργασία.

Εξακολουθούν να λογαριάζουν τις ανάγκες προστασίας της μητρότητας, της οικογένειας με τη λογική του «κόστους» για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Αυτό καθορίζει και την ανάπτυξη υπηρεσιών και δομών φροντίδας των βρεφών και νηπίων, καθώς και των ηλικιωμένων στα κράτη – μέλη της ΕΕ. Θεός τους είναι η ανταποδοτικότητα, αλλά και η προσαρμογή της λειτουργίας τους στις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων μητέρων, ως parking παιδιών. Ώστε να είναι διαθέσιμες όποτε και για όσο διάστημα τις χρειάζεται ο εργοδότης.

Είναι πρόκληση, λοιπόν, η σημερινή κυβέρνηση να καταθέτει νομοσχέδια υποτίθεται για την ουσιαστική ισότητα των φύλων και την ίδια στιγμή να ενισχύει τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Μπορούμε να βάλουμε εμπόδια στην αντιλαϊκή θύελλα, που σαρώνει τα δικαιώματα ανδρών και γυναικών, να διεκδικήσουμε όσα χάσαμε σε δικαιώματα και στο εισόδημα.

Όπλο μας είναι η κοινή δράση και πάλη των εργατικών σωματείων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, των ενώσεων αυτοαπασχολούμενων και αγροτικών συλλόγων, των φοιτητικών συλλόγων, των εκατοντάδων γυναικείων συλλόγων της ΟΓΕ σε όλη την Ελλάδα.

Για μια ζωή με σύγχρονα δικαιώματα στην κοινωνική ζωή και δράση. Για μια ζωή χωρίς αναχρονιστικές προκαταλήψεις για το ρόλο της γυναίκας, για την ισοτιμία των δύο φύλων.

Μόνο στην κοινωνία όπου:

• Η εργασία θα έχει κοινωνικό χαρακτήρα και δε θα έχει σκοπό το κέρδος.

• Η μητρότητα και η οικογένεια θα θεωρούνται κοινωνικό δικαίωμα και υποχρέωση και θα προστατεύονται πλήρως από το κράτος.

• η γυναίκα θα έχει τον ελεύθερο χρόνο που δικαιούται και θα μπορεί να τον αξιοποιεί όπως θέλει, χωρίς να πληρώνει παντού…

Τότε και μόνο τότε θα κατακτήσουμε την πραγματική συμφιλίωση όλων των πλευρών της κοινωνικής ζωής της γυναίκας και του άνδρα.

Η διέξοδος για μας τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου βρίσκεται στη συλλογική δράση, στην αγωνιστική στάση ζωής και τη διεκδίκηση.

Από εμάς, από τις γυναίκες και άνδρες εργαζόμενους, εξαρτάται πόσο θα δυναμώσουν οι αγώνες που βάζουν μπροστά τις σύγχρονες ανάγκες μας και όχι τα κέρδη των λίγων.

Σε αυτό το δρόμο συνεχίζουμε ανυποχώρητα.

Έχουμε οδηγό μας το ελπιδοφόρο μήνυμα των μεγάλων γυναικείων εργατικών αγώνων.

Ζήτω η 8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας».