Σύλλογοι και Ομάδες Γυναικών Θεσσαλονίκης (Μέλη της ΟΓΕ)
Άλλη μια γυναίκα σήμερα δε θα γυρίσει σπίτι της. Άλλη μια εργάτρια, μια γυναίκα του μόχθου που πήγαινε για το μεροκάματο έχασε τη ζωή της για τα κέρδη των αφεντικών. Η 56χρονη Στέλλα δεν χάθηκε από την κακιά την ώρα, ούτε από αμέλεια δική της όπως προσπαθεί να μας πείσει η εργοδοσία. Είναι και εκείνη άλλο ένα θύμα στον βωμό των κερδών των επιχειρήσεων που δεν λογαριάζει ούτε τις ζωές μας ούτε την υγεία μας μπροστά στα κέρδη.
Αισθανόμαστε οργή για τις ζωές μας που δεν έχουν αξία μπροστά στο αυγάτισμα των κερδών των επιχειρήσεων. Κερδών που γιγαντώνονται με τον δικό μας κόπο, ιδρώτα και αίμα. Αγανάκτηση για την έλλειψη μέτρων προστασίας που μας αφήνει απροστάτευτες στο έλεος της εργοδοτικής βίας!
Ελληνίδες και μετανάστριες εργάτριες βλέπουμε τις ζωές μας να τσακίζονται καθημερινά για τα κέρδη τους!
Δεν μπορούμε να ανεχτούμε να δουλεύουμε «όλο και πιο γρήγορα» μέσα στην πίεση για να βγει η δουλειά και μετά να μας λένε ότι φταίει η κακιά στιγμή! Δεν γίνεται να δουλεύουμε 6 και 7 ημέρες την εβδομάδα το καλοκαίρι για να καλύψουμε τις ανάγκες των ξενοδοχείων σε ιματισμό, για τα κέρδη του τουρισμού και των μεγαλοξενοδόχων και το χειμώνα να μας απολύουν! Δεν ανεχόμαστε να ζούμε με βασικό μισθό, σμπαραλιασμένα δικαιώματα, δουλεύοντας υπερωρίες χωρίς να μπορούμε να πάρουμε ανάσα, χωρίς ελεύθερο χρόνο για εμάς, για τη ζωή μας, για να δούμε τα παιδιά μας, για να διασκεδάσουμε και να ξεκουραστούμε!
Η εργοδοτική βία στάζει αίμα! 13ωρη δουλειά στο εργοστάσιο, νυχτερινή εργασία για τις γυναίκες, χωρίς μέτρα ατομικής προστασίας, χωρίς διόδους διαφυγής, χωρίς εξόδους κινδύνου, χωρίς συστήματα ασφαλείας, χωρίς μέτρα προστασίας, χωρίς εκπαιδεύσεις.
Αυτή είναι η σύγχρονη μορφή της γυναικείας ανισοτιμίας! Οι σύλλογοι γυναικών και η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδος (ΟΓΕ) έχουμε επανειλημμένα αναδείξει πλευρές της γυναικείας εκμετάλλευσης όπως:
- Η ευελιξία με τα ακανόνιστα ωράρια και τις βάρδιες μέχρι τελικής πτώσης.
- Η νυχτερινή δουλειά για τις γυναίκες γιατί δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους.
- Η απουσία προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας.
Τους λέμε πως δε συνηθίζουμε τον θάνατο ούτε τη ζωή λάστιχο !
Δε θα συνηθίσουμε να πηγαίνουμε στη δουλειά και να μην ξέρουμε αν θα γυρίσουμε πίσω στις οικογένειες μας!
Απαιτούμε
- Να διερευνηθούν όλα τα αίτια του δυστυχήματος.
- Τώρα ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς με ευθύνη του κράτους και των εργοδοτών.
- Εξειδικευμένα μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού – κατάργηση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών.